In the navy...

Heyy lads and lasses,


Newsflash from jolly old England here. Het was me het weekje wel weer hoor. Ik zal maar even beginnen met het *verplichte* gedeelte: met stage gaat het wel oke. Gisteren hebben we een onvermoede bron van inspiratie aangeboord, wat wel zo fijn is gezien we stiekem al vier weken bezig bleken te zijn. We hebben de motivatie dus maar aangewakkerd, en we zien zowaar enig resultaat. Het plan van aanpak is nu definitief door iedereen goedgekeurd, de situatieanalyse en literatuurstudie zijn bijna klaar en het vooronderzoek is ook in gang gezet. Claire mailde ons vandaag met het vreugdevolle nieuws dat ze van het MT van ons aller Fontys op 5 april een dagje heen en weer mag komen gevlogen naar Londen, dus dat is wel prettig. Wat ook wel prettig is, is dat we inmiddels van meer mensen hebben gehoord dat ze een motivatieniveau van een spliterwt hebben, onzeker zijn of de opdracht wel zwaar genoeg is of zich plain zorgen maken over of ze het wel gaan halen. Zijn we toch niet de enigen. Ondertussen heeft Emmaus een huurpand iets verderop in de straat bemachtigd, dus daar mogen we binnenkort in alle rust en daglicht gaan werken, in plaats van in de schuilkelder. Jippie.



Deze week heb ik er onverwacht een familielid bijgekregen: een zekere Johannes Wigman uit Brazilie sprak me aan op skype. Het gesprek verliep als volgt:
[22/02/2007 21:26:17] Laura Graat zegt: hallo
[22/02/2007 21:26:23] Laura Graat zegt: graat uit limburg hier idd
[22/02/2007 21:26:28] Laura Graat zegt: wat is de connectie?
[22/02/2007 21:28:23] Johannes Wigman zegt: I am Dutch live in brazil my father Eduard Antonius Hubertus Graat
[12:29:12] Laura Graat zegt: ah mijn opa heette huub graat



met de verdere details zal ik jullie verder niet vervelen, de moraal van dit verhaal is: de techniek staat voor niks, en skype al helemaal niet. En de Graat-familie blijkt de wereld bereisd te hebben, ook vet natuurlijk.



Donderdag is Micheal op bezoek gekomen in ons huiske. We hadden beloofd hem een gezond en voedzame maaltijd voor te schotelen, ipv het pub grub dat hij normaal naar binnen werkt. Helaas hadden we de rijst zolang gekookt dat het meer op pap leek. Alleen dan de koude en klonterige soort waarmee je ramen in kunt gooien. Nadat we dit ware feestmaal in de prullenbak hadden gemikt, trokken we gedrieën naar de fun fair in Crystal Palace Park. En fun dat het was! Er was geen ander bezoekend publiek omdat het terrein in een groot modderbad was veranderd na een buitje. Des te meer kermis voor ons dus. Enkele wilde ritjes in draaiende en over-de-kop-gaande apparaten later, stapten we helemaal opgefokt in de botsauto’s. En dat hebben mn knieën geweten ook. Ga nooit met drie fanatieke idioten op een verder verlaten botsautobaan knallen, blessures gegarandeerd. Gelukkig konden we daarna een lekker bierke gaan drinken in de Bluebottle, een hele coole pub die vlak bij het park ligt.



Vrijdagavond besloten we naar the Quad te gaan, een ‘club’ die vlakbij Aldwych ligt. De aankondiging beloofde een goed feestje: London's biggest student night draws around 1,300 for one big party. Chart faves, oldskool, R&B, Latino, cheese and disco – it's all here on three floors of tunes, with cheap bar prices. En een goed feestje was het! Goedkope drank, kotsende, vechtende en pissende mensen en het sloot om 2 uur. Ik waande me voor even weer in Eindhoven. Helemaal toen ze Bob Sinclair en Ice Cube gingen draaien.



Even over die pissende mensen: stel je voor: je hangt aangenaam aangeschoten op een barkruk aan een tafeltje aan je aardbeienbiertje te lurken als je opeens een straal water over de vloer ziet lopen. Bij nadere inspectie blijkt de jongen aan de overkant van het tafeltje geen zin te hebben om naar de wc te lopen. Das toch nie normaaal. Gelukkig bleek ie tenminste wel berouwvol te zijn, das dan weer iets.



Zaterdag werd Renee, tot groot vermaak van mij, wakker met een zware kater. Terwijl we lekker aan het uitbrakken waren onder het genot van een seizoen Friends rende ze luttele keren plotseling naar de wc, om daar de akoestiek ten volle te gebruiken om het hele huis mee te laten genieten van haar perikelen. Gelukkig bleek onze roomie Alison mee te leven met de ´sickey mickey´ en kwam met allerlei huis, tuin en keukenmiddelen om kater te verdrijven. Doet me denken aan die keer dat….ohnee laat maar.


Enkele uren later was de misselijkheid bedwongen en het energielevel weer opgepompt, en besloten we weer naar de Cheesy club te gaan. We hadden de hele week eigenhandig dj gespeeld en alle albums van Take That, Aha, Culture Club en Kim Wilde gedownload, dus nou viel de cheese-factor eigenlijk een beetje tegen. Ten overmate van ramp duurde de terugreis via nachtbus echt hels lang. Waar we normaal binnen drie kwartier in bed kunnen rollen (of eindelijk weer kunnen plassen), moesten we nu anderhalf uur wachten voordat we thuis waren. Hels!


Verder wil ik even melden dat ik mn vriendinnetjes mis! Mannen zijn zo te vervangen (qua kwantiteit dan, over kwaliteit niks gezegd), maar girlfriends maak je niet zo snel. Op het werk zijn de meeste vrouwelijke figuren behoorlijk oud en hoewel heel aardig niet bepaald girlfriend-material, en je maakt ook niet echt nieuwe vriendinnen tijdens het uitgaan ofzo. Vrienden zijn zo gemaakt omdat mannen ons toch wel aanspreken, maar meiskes, jullie zijn onvervangbaar. Gelukkig heb ik Renee bij me, als ik eraan denk dat de vorige stagiaire bij Emmaus helemaal in dr eentje was krijg ik al knikkende knieën.


Overigens kunnen de lezers in Eindhoven zich alvast de borst natmaken… we hebben besloten dat we in Eindhoven blijven. Afgelopen week al eens gezocht naar beschikbare appartementen binnen ons budget (zijn er weinig). Aangezien we ook hebben besloten dat we toch maar naar Tilburg gaan om onze Master of Arts titel te halen, en de studentenhuisvesting in Eindhoven alleen appartementen verhuurd aan studenten die ook daadwerkelijk in Eindhoven studeren. Mierenneukers. Dus als iemand nog tips, contacten of te huren appartement voor ons heeft ;)


En (wederom) over Renee gesproken, ik heb een nieuwe carrière! Nadat Darren (de miljonair van van de zomer) haar niet meer terug sms-te, kwam ze bij mij ten rade. Nadat ik de gruwelijk zakelijke smsjes las die ze hem had gestuurd, vond ik het niet echt vreemd dat hij niet meer terug smste, dus nu ben ik de baas over alle beslissingen die aan aantrekkelijke mannen zijn gerelateerd. Ze heeft me aangenomen als de baas van haar liefdesleven! En de resultaten? Inmiddels heeft Darren teruggesmst, is er een date gepland, heeft ze nog een date gepland met een Ier die bij Rothshild Banking werkt (lees: rijk! Wordt maar jaloers Kaya!) en een leuke alternatieverd uit Brighton. Ik ben goehoed! (Als baas van het liefdesleven van anderen dan, ik heb zelf 0,0 dates op stapel staan.) Ik moet er even bijzeggen van Renee dat ze die alternatieverd zelf heeft geregeld. Ik ben van mening dat hij haar heeft geregeld, mja, wie ben ik

Gelukkig hebben we een taarten-bakwonder bij ons inwonen als ik daar nog eens heel depressief van wordt ;) Alison tovert elk weekend weer een ander goddelijk geurend baksel uit onze oven. Gelukkig is haar favoriete recept om te maken cadbury´s chocolate cake, het is namelijk ook mijn favoriete recept om te eten. En ik ben zo geïnspireerd geraakt dat ik van het weekend ga proberen om een appeltaart te bakken! Huiselijk he. Mits ik de oven aankrijg natuurlijk, want dat blijft problematisch.


Dikke kus voor jullie allemaal


PS Oh en we wisten natuurlijk allemaal dat ik een ding heb met uitsmijters. Of zij vooral met mij. En als we dat nog niet allemaal wisten dan weten we dat nu wel. Maar goed, nu blijkt dat mariniers ook in de doelgroep vallen. Wisten we ook al een beetje, maar nu helemaal ;)


PSPS Mijn soapmail verteld me dat er allemaal personages uit GTST gaan, Ludo lief is geworden en Charlie er met mijn favoriet (Jack) vandoor is. Ik kan ook nooit eens een half jaar emigreren he!

PSPSPS We kunnen een weekendje gaan logeren bij Dan de Brit in Manchester, hoe vet is dat! Hij komt voor zijn werk wel eens met de auto naar Londen, dus dan kan ie ons in ieder geval een enkele reis Manchester gratis verzorgen, en we mogen ook bij hem crashen. Party in de hometown van de broertjes Gallagher!


PSPSPSPS GVDMM die ()@**#$*#Q* opmaak lukt voor geen meter. Jullie doen het hier maar mee!

Monday, monday

Hi!

Hoewel ik ook wel snap dat iedereen het natuurlijk veeeeel te druk heeft met carnaval vieren om mijn blog te lezen volgt hier toch weer een update. (Over dat carnaval vieren gesproken: weet dat jullie mazzelpikken zijn! Ik ben jaloeoers!)

Afgelopen week weer stevig gewerkt *ahem*. Ons plan van aanpak was in ieder geval goed, dus das al een begin. Renske en Ivana zijn maandag t/m woensdag bij ons blijven logeren en hebben ons geïntroduceerd aan de briljante humor van ‘the Office’. Toppertje!

Woensdag zijn we naar Emmaus Brighton geweest. Eerst naar de zee natuurlijk! Er is geen zandstrand, maar er liggen allemaal ‘pebbles’. Lekker kneuterig schelpjes geraapt en de pier bewonderd. ‘Seaside’ van de Kooks begon spontaan in mijn hoofd te spelen, dus dan begrijpen jullie wel dat het mooi was. Verder natuurlijk ook nog lekker gewinkeld (het zou ook es niet ;))

Rond een uur of 2 zijn we naar Emmaus Brighton gegaan. De community is daar gevestigd in een oud klooster, met enorme tuinen en heel veel ruimte. Supermooie locatie, daar kunnen ze hier nog een puntje aan zuigen. De shop was ook keiuitgebreid, en we hebben er een grote koffer op wielen, lage allstars, een dekbed en een lp weggesleept voor 10 pond. Ik had ook nog bijna een retro servies gekocht, maar dat is zo lastig vervoeren he. We kregen nog een rondleiding door het gebouw en de gronden en we hebben een interview gehad met de manager van de community. We mochten zelfs mee-eten, dus we hebben die arme schooiers daar helemaal kaal gegeten ;). Het was wel goed om te zien hoe zo’n draaiende community eruit ziet, maar we zijn nu zwaar jaloers dat we niet daar gevestigd zijn!

Verder was de week redelijk uneventfull: internet zou worden aangesloten, das natuurlijk weer mislukt, Valentijnsdag schijnt hier een nationale feestdag te zijn maar niet voor mij en de productiviteit was weer ver te zoeken.

Donderdag arriveerde Nick, dus ik ben vrijdag maar in mn eentje gaan werken en heb zaterdag oxford street onveilig gemaakt, hoezee. Vrijdag zouden we eigenlijk weer naar Brixton gaan, maar we hadden thuis al ingedronken en eigenlijk geen zin meer. Toen we bier wilden gaan halen rond elf uur, bleek dat dat nergens meer verkocht wordt rond die tijd, al staat het je aan te kijken in de koelkasten. Grrr. Toch maar de gladrags aangedaan dus, en klaar om uit te gaan stonden we op de bus te wachten, toen bleek dat Renee dr Oyster vergeten was. Van het hele uitgaan is dus niks meer terecht gekomen. Gelukkig konden we dat zaterdag helemaal goed maken.

Er bleek een geweeeeldig feestje te zijn in het centrum: Club de fromage!: A night for fans who miss cheese on the dancefloor. Een groot genot van foute jaren 90, 80 en 60 platen. Hoewel we sommige britse tophits niet herkenden, zagen we aan de groovende mensen om ons heen dat het toch echte hits betrof. Qua niveau was de muziek gelijk aan dat van de Stunt – in het kwadraat! Wij zijn fan!Vooral toen de Spice Girls en Abba langskwamen konden we onze pret niet meer op. Definitley een blijvertje dus!

Zondag weer op tijd opgestaan voor de marathon van Hollyoaks herhalingen. Goede tijden is er niks bij, deze soap kan ik echt niet meer missen! Verder zijn we naar Camden Lock Market gegaan, altijd een overload voor de winkel-zintuigen. De man in het gezelschap zorgde er echter voor dat we ons niet helemaal konden laten aan op shopgebied, wat waarschijnlijk maar goed ook was! Maar volgende week gaan we weer ;) Bij thuiskomst fish and chips gehaald en seizoen 2 van friends gekeken.

Bij deze ga ik jullie weer verlaten, maar niet zonder uitgaansfoto van Laura en Renee nr 200897 te plaatsen:




Alaaf!

Hierbij plaats ik ook even het boekingsschema zoals het vooralsnog bekend is: Gelieve alleen te reserveren op data die nog niet vastgelegd zijn door anderen ;)

Katja/Elise: Maart?
Elle: 30,31 maart,1 april
Mam en pap: 10 t/m 12 april
Kaya en anneke: Eind april/begin mei
Arjan: Ergens in april
Wendy en Lindsay: Ook ergens in april
Karlijn: Ergens in de meivakantie ( 28/4 t/m 6/5)
Mam en pap en zusje Renee: Ergens in mei
Bart: Wanneer Muse speelt


Hmm bij nader inzien is 'vastliggen' misschien niet zo'n toepasselijk begrip.
Oh en met de trein komen is handiger dan met het vliegtuig, want dat ligt op 2 uur reisafstand en je moet er een duurder reistarief voor betalen omdat het niet onder de travelcard valt. Met de trein kom je op Waterloo aan, en das retedichtbij ons.


Kusssss!

The job's a joke, you're broke, your love life's D.O.A.

Heee lieffies!

Alles gaat goeoeoeod hier.
Van t weekend hebben we geprobeerd met Boyd, Jorn en Judith naar the Fabric te gaan, maar we waren helaasch niet op de hoogte van de fenomenale wachtrij die daar op ons wachtte. Men bleek maar liefst 2 uur te moeten wachten om naar binnen te kunnen, en daar hadden wij dus geeen zin in. Op naar de dichtsbijzijnde pub dus, waar we lekker lauw gratis bier kregen maar die helaas al vroeg dichtging. Gelukkig kwamen toen een Fransoos, een Engels meisje en een jongen van onbekende nationaliteit binnengewaaid, waar we al eerder mee hadden staan praten in de wachtrij. Zij wisten nog wel een leuk drum n bass feestje in Old Street, dus hebben we ons de rest van de avond maar de ledematen uit het lijf gedanst.

Zaterdag wederom helemaal niks gedaan en zondag eigenlijk ook niet. We wilden eigenlijk naar Portobello Road, maar we waren pas om half drie startklaar, en de tube tussen Marble Arch en Notting Hill deed het niet dus toen zijn we maar bij Tate gaan rondsloeren. Aangename verrassing: er hingen twintig werken van Gilbert en George als aankondiging van een openende tentoonstelling, vet vet vet.

Vandaag weer lekker vroegjes aan het werk, maar met een grote bonus: iemand heeft een 10 season dvd box van Friends gedoneerd, en raad es wie net een massive voorliefde voor Friends heeft ontwikkeld? Juist, wij! Omdat de Engelse tv bijna net zo slecht is als de Nederlandse (met uitzondering van Hollyoaks en Bonkers natuurlijk) hebben we afgelopen week bijna elke avond videobanden met oude afleveringen zitten te kijken. Helaas heeft onze schone Duitse huurbazin geen last van chronologische verzamelwoede en konden we van elk seizoen dus slechts 4 afleveringen bewonderen. Maar dat probleem is nu dus voorbij, hoezeeee! Nou moeten we alleen nog beslissen wie van ons twee met Chandler mag trouwen (deze discussie levert ons bijna een echtscheiding in ons eigen huwelijk op ;) )

Trouwens, als we het goed hebben begrepen zijn Renske en Ivana as we speak onderweg naar het Londense leven, dus hopelijk kunnen we deze week ergens een wijntje met ze gaan drinken.

Donderdag komt Nick voor een weekendje langs om met Renee te knuffelen, hoef ik eindelijk het zeikstemmetje met "Niiiiiiick" niet meer aan te horen! En vrijdagavond is Felix da Housecat @ Fabric, dus ik moet Renee nog even omkopen om daar mee naartoe te gaan.

Grrrroetjes, Lau

PS Eigenlijk hebben we nu geen keuze meer, als we terugverhuizen naar EHV moeten we wel gaan samenwonen: wie krijgt anders de dvdbox mee?

PSPS Ik verwijs jullie allen naar Renee's blog: zie link aan linkerzijde voor een fantastische fotoroman

Once upon a time...

There was a girl that went shopping....

Vergeet de H&M en Zara, wij hebben shoppers paradise ontdekt!

Dames en heren, mag ik u voorstellen:

PRIMARK!!!!!!

*hier volgt een korte foto impressie*

Even ter verduidelijking van deze liefde op het eerste gezicht:

Je kunt je bij deze revoltionaire winkel heeeeelemaal lens shoppen, voor bijzonder weinig euris! Of ponden dan. Ik heb een lange winterjas gescoord voor 5 pond! Wieieiei! Komt allen meegenieten van dit 8e wereldwonder, want het is amaaaazin' ! Wie zei dat Londen duur was?

Maar ik zal even het verhaal vertellen dat aan dit shopextravaganza vooraf ging:

Ronnie en ik zouden gisteren Emmaus Greenwich gaan visiteren, welk gesitueerd is in het lieflijke Plumstead. Helaas bleek er bij onze veel te vroege wederopstanding om half 8 s ochtends een dik pak sneeuw over Londen neer te zijn gedaald. Nou zou je denken, no problemo, wij Nederlanders zijn wel wat gewend. Alleen had ik met inpakken geen rekening gehouden met sneeuw en had ik geen waterdichte, antislipbevattend schoeisel in de collectie. Toch naar Plumstead maar, met goeie moed en een licht ochtendhumeur. Eenmaal daar aangekomen bleek dat we 1. geen adres hadden 2. de routebeschrijving in mn andere tas zat en 3. de A-Z thuis lag. We hadden geeeen idee waar we naar toe moesten, ons beltegoed was op, er was nergens een pinautomaat, en de mensen hadden nog nooit van Emmaus gehoord. 2 uur en een bodem ijswater in mn schoenen later besloten we het op te geven. Omdat we via Lewisham naar huis moesten, spotten we hier een aantal winkels, waar ik graag droge sokken wou gaan kopen. Helaas/ Gelukkig bleef de buit niet bij een paar sokken......

Gisteravond zijn we ons aller Mick de Australier op gaan zoeken in St Christophers, en dit was als vanouds hilarisch. De beste man bleek nog een hele fotoshoot van onze zatte koppen in de aanbieding te hebben, waarvan wij ons het bestaan niet helemaal meer konden herinneren. Zodra ik de mogelijkheid heb, zal ik proberen deze met jullie te delen ;). Vanavond gaan we waarschijnlijk stappen met Boyd, het neefje van Tom van Renee, die hier in de buurt woont. Ben benieuwd wat dat voor een feest gaat geven.

Vandaag 'werken' we vanuit thuis, wat inhoudt dat we hebben uitgeslapen tot 12 uur, uitgebreid hebben gedouched, lekker naar de bieb zijn geweest en nu zitten te internetten. En wat we dalijk gaan doen? Naar het hoofdfiliaal van de Primark!

Dikke kus, Laura

PS. Ik lees al uwe berichtjes met veel genoegen, maar ik ben helaasch niet in staat om op iedereen apart te reageren, gezien mijn telefoonrekening weer te hoog dreigt te worden (of gewoon is eigenlijk) en we nog geen fulltime internet hebben :( Over een weekje ga ik jullie allemaal spammen om het goed te maken!

Update

Hee jongens en meisjes!

*Tromgeroffel*…Het is weer tijd voor een uuupdate! Aangezien het maandagochtend is en ik geen zin heb om aan het werk te gaan, neem ik liever even de tijd voor deze werk-uitstellende activiteit! Even een korte doorsnede van de afgelopen week:

Vorige week zondag zijn we dus verhuisd…. Welk een groot drama werd aangezien we met al onze zooi op een perron stonden waar geen lift was, maar wel heeeel veel trappen. De grootste inspanning die ik ooit heb moeten leveren! Gelukkig konden we de rest van de avond n bietje loungen en beginnen aan de enorme videocollectie die in ons huis te vinden is.

Maandag t/m woensdag hebben we helemaal niks gedaan. Een beetje rondgewandeld in ons buurtje, een beetje inkopen gedaan en ge-internet, dat was t. Wel zijn we nog de Big Ben en Trafalgar Square by night gaan bewonderen. Aanradertje, met alle lichtjes aan is het nog veel mooier dan overdag! Verder ben ik lid geworden van de plaatselijke bieb, welk privilege gratis bleek te zijn. Zijn Britten niet geweldig? Ook het koken bleek niet zo moeilijk als verwacht. We hebben een meeega Sainsbury’s om de hoek, waar ongeveer alle productcategorieën in viervoud zijn vertegenwoordigd. Ze hebben gelukkig ook saus uit een potje of zakje, dus met dat avondeten komt het wel goed. Alleen kroepoek schijnt hier een exotisch goed te zijn, dus dat moeten we jullie maar laten importeren.

Donderdag was het dus zover: het begin van de stage. Nadat we crimineel vroeg opmoesten (half acht maarliefst! Argh!), misten we natuurlijk de trein. Goed begin van de eerste dag dus! Eenmaal bij Emmaus aangekomen, begon Renee’s irritatie level meteen te stijgen. Er was geen werkplek voor ons vrijgemaakt, en we moesten ons maar tussen alle meubels en vijf andere vrijwilligers wringen. Weet je meteen weer hoe luxe je het normaal gesproken hebt.
We hebben verder de hele dag wat gelummeld en ge-internet, en zijn maar es begonnen aan een plan van aanpak. Op de terugreis besloten we de trein te pakken naar Crystal Palace, maar we raakten daar bij het uitstappen gedesoriënteerd en liepen ipv links, rechtsom. Er staat namelijk een Eiffeltoren-achtige mast bij ons in de buurt, en toen we die zagen staan besloten we daarop aftegaan. Er bleken er echter twee te zijn, die een heel stuk uitelkaar lagen. Toen we ergens in een acherafgelegen villawijk met nauwelijks openbaar vervoer ronddoolden, besloten we de bus terug maar weer te pakken naar Crystal Palace. Vanuit daar verliep alles vlekkeloos, gelukkig.

Vrijdag eigenlijk hetzelfde verhaal, tot en met het missen van de trein. We zijn lekker op tijd ertussenuit geknepen, want werken op vrijdag is natuurlijk niet iets dat in is geprogrammeerd is in ons systeem. We besloten tot een verkenning van de plaatselijke alcoholboer over te gaan. Tot onze grote verbazing en jolijt bleek de beste man in Zywiec te handelen, ons favoriete Poolse biertje. Daarvoor hoeven we dus niet meer terug naar Krakau. Nadat we een fles rode wijn soldaat hadden gemaakt, deed de werkdip echter zijn intrede. Het energie level was zo laag dat het enige wat we nog onveilig konden maken, de huiskamer was.

Zaterdag zijn we gaan koopjes jagen, met succes! Renee heeft eeeeindelijk dr pofbroek gevonden, dus daar ben ik vanaf. En ikke heb een superleuk bollenjurkske gescoord voor vier pond, ole ole. Deze kleren moesten natuurlijk geshowd worden, dus s avonds waagden we ons naar Brixton, het plaatselijke epicentrum van clubs en bars. We wisten alleen niet waar we naartoe moesten. Een uithangbord leidde ons naar the Annexxe, waar een underground drum n bass feestje was. Leukleuk, maar we hadden zin in Spice Girls en Elton John dus we gingen verder zoeken. Boven de Kentucky Fried Chicken signaleerde ik leuke hippie-muziek, dus daar gingen we eens een kijkje nemen. We kwamen terecht op een Voodoo Circus feest, met allemaal hipperds en hippies. Er hing een parade-sfeertje, dus wij helemaal blij. Luttele uren later besloten naar huis te gaan, met de nachtbus (Hoe relaaaaxt is dat overigens!). Toen we bij de halte waren aan het wachten kwam er een groep jongens langs die ons graag op sleeptouw wou nemen. Wij bedankten voor de eer. Vervolgens kwamen er twee straalbezopen jongens langs, die helemaal van het padje afwaren. We hebben ze even de juiste bus gewezen (ha, wie is hier nou de toerist), en genoten van het uitzicht dat ze boden.

Na twee weken London kan ik toch wel stellen dat mijn vooroordeel over Engelse mannen gedeeltelijk is bevestigd: er zijn hier plenty scruffy leukerds met mooie accentjes. Maar het stereotype hooligan is ook goed vertegenwoordigd! Gelukkig zijn ze niet zo irritant als verwacht, en zelfs de zwervers vragen beleefd of ze je even iets mogen vragen, asjeblieft dankjewel.

Nou dat was het voor vandaag want Ronnie schijnt de geest te hebben gekregen en wil iets constructiefs gaan doen.

Groetjes en kus Bonnie

Working 9 to 5

Aantal dagen gewerkt: 1 en een beetje
Level van de motivatie: redelijk
Aantal keer verplaatst van werkplek: 5 ofzo
Aantal keer verdwaald: 3
Percentage gemis van stratum op donderdag: 100%