Update

Hee jongens en meisjes!

*Tromgeroffel*…Het is weer tijd voor een uuupdate! Aangezien het maandagochtend is en ik geen zin heb om aan het werk te gaan, neem ik liever even de tijd voor deze werk-uitstellende activiteit! Even een korte doorsnede van de afgelopen week:

Vorige week zondag zijn we dus verhuisd…. Welk een groot drama werd aangezien we met al onze zooi op een perron stonden waar geen lift was, maar wel heeeel veel trappen. De grootste inspanning die ik ooit heb moeten leveren! Gelukkig konden we de rest van de avond n bietje loungen en beginnen aan de enorme videocollectie die in ons huis te vinden is.

Maandag t/m woensdag hebben we helemaal niks gedaan. Een beetje rondgewandeld in ons buurtje, een beetje inkopen gedaan en ge-internet, dat was t. Wel zijn we nog de Big Ben en Trafalgar Square by night gaan bewonderen. Aanradertje, met alle lichtjes aan is het nog veel mooier dan overdag! Verder ben ik lid geworden van de plaatselijke bieb, welk privilege gratis bleek te zijn. Zijn Britten niet geweldig? Ook het koken bleek niet zo moeilijk als verwacht. We hebben een meeega Sainsbury’s om de hoek, waar ongeveer alle productcategorieën in viervoud zijn vertegenwoordigd. Ze hebben gelukkig ook saus uit een potje of zakje, dus met dat avondeten komt het wel goed. Alleen kroepoek schijnt hier een exotisch goed te zijn, dus dat moeten we jullie maar laten importeren.

Donderdag was het dus zover: het begin van de stage. Nadat we crimineel vroeg opmoesten (half acht maarliefst! Argh!), misten we natuurlijk de trein. Goed begin van de eerste dag dus! Eenmaal bij Emmaus aangekomen, begon Renee’s irritatie level meteen te stijgen. Er was geen werkplek voor ons vrijgemaakt, en we moesten ons maar tussen alle meubels en vijf andere vrijwilligers wringen. Weet je meteen weer hoe luxe je het normaal gesproken hebt.
We hebben verder de hele dag wat gelummeld en ge-internet, en zijn maar es begonnen aan een plan van aanpak. Op de terugreis besloten we de trein te pakken naar Crystal Palace, maar we raakten daar bij het uitstappen gedesoriënteerd en liepen ipv links, rechtsom. Er staat namelijk een Eiffeltoren-achtige mast bij ons in de buurt, en toen we die zagen staan besloten we daarop aftegaan. Er bleken er echter twee te zijn, die een heel stuk uitelkaar lagen. Toen we ergens in een acherafgelegen villawijk met nauwelijks openbaar vervoer ronddoolden, besloten we de bus terug maar weer te pakken naar Crystal Palace. Vanuit daar verliep alles vlekkeloos, gelukkig.

Vrijdag eigenlijk hetzelfde verhaal, tot en met het missen van de trein. We zijn lekker op tijd ertussenuit geknepen, want werken op vrijdag is natuurlijk niet iets dat in is geprogrammeerd is in ons systeem. We besloten tot een verkenning van de plaatselijke alcoholboer over te gaan. Tot onze grote verbazing en jolijt bleek de beste man in Zywiec te handelen, ons favoriete Poolse biertje. Daarvoor hoeven we dus niet meer terug naar Krakau. Nadat we een fles rode wijn soldaat hadden gemaakt, deed de werkdip echter zijn intrede. Het energie level was zo laag dat het enige wat we nog onveilig konden maken, de huiskamer was.

Zaterdag zijn we gaan koopjes jagen, met succes! Renee heeft eeeeindelijk dr pofbroek gevonden, dus daar ben ik vanaf. En ikke heb een superleuk bollenjurkske gescoord voor vier pond, ole ole. Deze kleren moesten natuurlijk geshowd worden, dus s avonds waagden we ons naar Brixton, het plaatselijke epicentrum van clubs en bars. We wisten alleen niet waar we naartoe moesten. Een uithangbord leidde ons naar the Annexxe, waar een underground drum n bass feestje was. Leukleuk, maar we hadden zin in Spice Girls en Elton John dus we gingen verder zoeken. Boven de Kentucky Fried Chicken signaleerde ik leuke hippie-muziek, dus daar gingen we eens een kijkje nemen. We kwamen terecht op een Voodoo Circus feest, met allemaal hipperds en hippies. Er hing een parade-sfeertje, dus wij helemaal blij. Luttele uren later besloten naar huis te gaan, met de nachtbus (Hoe relaaaaxt is dat overigens!). Toen we bij de halte waren aan het wachten kwam er een groep jongens langs die ons graag op sleeptouw wou nemen. Wij bedankten voor de eer. Vervolgens kwamen er twee straalbezopen jongens langs, die helemaal van het padje afwaren. We hebben ze even de juiste bus gewezen (ha, wie is hier nou de toerist), en genoten van het uitzicht dat ze boden.

Na twee weken London kan ik toch wel stellen dat mijn vooroordeel over Engelse mannen gedeeltelijk is bevestigd: er zijn hier plenty scruffy leukerds met mooie accentjes. Maar het stereotype hooligan is ook goed vertegenwoordigd! Gelukkig zijn ze niet zo irritant als verwacht, en zelfs de zwervers vragen beleefd of ze je even iets mogen vragen, asjeblieft dankjewel.

Nou dat was het voor vandaag want Ronnie schijnt de geest te hebben gekregen en wil iets constructiefs gaan doen.

Groetjes en kus Bonnie